این آیه گویا پاسخ به یکى از اشتباهات یهود است; چرا که آنها روى مسأله نیاکانشان، افتخارات آنها و عظمتشان در پیشگاه خدا بسیار تکیه مى کردند و گمانشان این بود: اگر خودشان آلوده باشند در پرتو چنین نیاکانى اهل نجاتند.
قرآن مى گوید: «آنها امتى بودند که درگذشتند، و اعمالشان مربوط به خودشان است، و اعمال شما نیز مربوط به خود شما است» (تِلْکَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما کَسَبَتْ وَ لَکُمْ ما کَسَبْتُمْ).
«و شما هرگز مسئول اعمال آنها نخواهید بود» (همان گونه که آنها مسئول اعمال شما نیستند) (وَ لاتُسْئَلُونَ عَمّا کانُوا یَعْمَلُونَ).
بنابراین، به جاى این که تمام همّ خود را مصروف به تحقیق، مباهات و افتخار نسبت به نیاکان خود کنید در اصلاح عقیده و عمل خویش بکوشید.
گر چه ظاهراً مخاطب در این آیه، یهود و اهل کتابند ولى پیدا است این حکم مخصوص آنها نیست، ما مسلمانان نیز مشمول همین اصل اساسى هستیم که «از فضل پدر تو را چه حاصل»؟!